Yazar: Seda Nur SARIUSTA

Bazı şeyler gerçekten sana yapıldı; haksızlığa uğradın, görmezden gelindin, yanlış anlaşıldın ve bunlar tartışmaya açık değil. Ama insan bir noktada şunu fark eder: yaşadıklarının ağırlığı değil yoran, o ağırlığı ne kadar süredir taşıdığındır. İşte burası rahatsız eder. Çünkü sorumluluk başkasından sana geçer.  Kimse kimseyi bir anda harcamaz; bu işler aceleyle olmaz, önce sınırlarını zorlar. Sonra…

Modern insanın en büyük yanılgısı, hayatın bir gün “gerçekten başlayacağı” inancıdır. Bu inanç, bizi bugünden koparıp sonsuz bir ertelenişe sürükler. Gerçeğin ağırlığıyla yüzleşmekten korktukça, kendi yaşamımızdan çekilip başkalarının hikâyesinin izleyicisi oluruz. Bir başkasının acısını, başarısını, arayışını seyretmek; kendi adımımızı atmaktan daha kolay gelir ve böylece görünmez bir tribünde oturup yedek hayatlarla avunan sessiz seyircilere dönüşürüz.…

Gerçeği görmek pasif bir aydınlanma değil; aktif bir cesarettir. Devam etme ihtimali varken “hayır” demek, insanın kendi sezgisine sadakatinin en keskin hâlidir. Kendini kandırmayı bırakıp içindeki sesi duyduğun andır. Fakat hakikat çoğu zaman önce acıyı getirir. Bir gerçek ortaya çıktığında, onunla birlikte birçok hayal de dağılır. Artık bildiğini geri itemezsin; kapattığın kapı çoktan aralanmıştır. O…

Pazar günüydü. Sessiz yürüyüş günümdü. Yani ne kulaklık vardı kulağımda, ne podcast, ne de arka planda birinin sesi. Sadece ayaklarımın sesi, sokaktaki rüzgâr, uzaklardan gelen araba uğultusu… Kafamın içi de ilk kez bu kadar netti. Markete gitmem gerekiyordu, ama evin altındaki kapalıydı. “Of yine mi o bayır?” diye içimden söylendim önce. Çünkü o yol benim…

“Hepimiz, üzücü ya da endişe verici bir şeyi geride bırakmak zorunda olup da, bıraktıktan yalnızca bir an sonra kendimizi benzeri hüzünlü bir durumda bulacağımızdan emin olmanın nasıl bir şey olduğunu tam olarak biliriz. Bu kişiyi bırakıp ötekini seçmemiz, bizi sonu olmayan ilişkilere sürükleyen yalnızlığımızı sonlandırmaz. Bu geride bırakmak değildir. Yalnızca boşluğu beklemeye almayı başarmış oluruz.”…

Bir kuşak olarak çok şey söylüyoruz. Tweet atıyoruz, yorum yapıyoruz, “story” paylaşıyoruz, hatta bazen bir bakışla bile düşüncelerimizi anlatabiliyoruz. Ama iş kalbimize geldiğinde… orası hep sessiz. Konuşmadığımız şeyler var.  Birine “nasılsın?” dediğimizde cevabı beklemiyoruz. “İyiyim” demek artık sadece bir refleks cümlesi. Oysa çoğumuzun içi yanıyor, ama kimse gerçekten dinlemiyor. Bir şeyleri anlatma isteğimizle, anlaşılma umudumuz…