Gece sıcaktı, hava ağırdı; taş duvarların arasında biriken sessizlik insanın omzuna çöken bir yük gibiydi. Filistin topraklarında, savaşların ve güç mücadelelerinin ortasında büyüyen bir adam vardı: Samson. Onu farklı kılan şey sadece fiziksel gücü değildi, gücünün kaynağı doğuştan taşıdığı bir adanmışlıktı. Saçlarını hiç kesmemesi gerekiyordu, çünkü bu onun kimliğiydi; sadece bir detay değil, varoluşunun merkeziydi.…

Son yıllarda affetmek neredeyse kutsal bir erdem gibi anlatılıyor. Kırıldın mı affet. Aldatıldın mı affet. Saygısızlık gördün mü affet. Sanki insanın içinden geçen öfke, hayal kırıklığı ve kırgınlık bir kusurmuş gibi sunuluyor. Oysa bazen affetmemek de insanın kendine duyduğu saygının bir parçasıdır. Çünkü affetmek her zaman iyileşmek anlamına gelmez. Bazen sadece yaşananları küçültmek, üstünü örtmek…

“Harcamak” kelimesi garip bir hafiflik taşır. Sanki karşıdaki zaten sınırlıymış gibi. Sanki tüketilip yerine yenisi konabilecek bir şeymiş gibi. Oysa ben tüketilecek bir şey değildim. Bir ihtimal değildim. Geçici bir kolaylık hiç değildim. Harcamak çoğu zaman değersizlikten değil, taşıyamamaktan doğar. Bir şeyi kaldırabilecek kapasite yoksa, o şey ağır gelir. Ağır gelen ise gereksiz sanılır. Oysa…

İnsan bu gerçeği bilerek sevmez. Hatta çoğu zaman hiç düşünmez. Birine, bir zamana, bir hayale bağlanırken sonunu hesaba katmaz. Çünkü sevgi, hesap yaparak kurulmaz. İçgüdüyle, ihtiyaçla, bazen de cesaretle kurulur. Fakat her bağ, içinde bir gün kopma ihtimalini taşır. İşte yas dediğimiz şey, o kopuşun hayatımıza düşmesidir. Kaybın ardından dünya durmaz. Sabah yine olur, insanlar…

İnsanları oldukları gibi değil, olabilecekleri gibi sevmek sandığımızdan daha yaygın bir alışkanlık. Hatta çoğu zaman bunun farkına bile varmıyoruz. Karşımızdaki kişiye bakıyoruz ama aslında gördüğümüz şey onun bugünkü hali değil, zihnimizde kurguladığımız gelişmiş versiyonu oluyor. Bir ihtimale âşık oluyoruz. Bir taslağa bağlanıyoruz. Gerçek kişi ise o taslağın gölgesinde kalıyor. “Şu an biraz kararsız ama aslında…

Bu aralar daha fazla yazasım var çünkü düşünmekten sıkıldım. Aslında her bir şeyden sıkıldım. Sıkılmaktan bile sıkıldım. Hayatta bir türlü tatmin olamamaktan, ne yapsam memnun olmayan iç sesimden de sıkıldım. En nihayetinde bu hayatın sonlanacağını bilmeme rağmen kıymet bilmek yerine doyuramadığım nankör nefsimden de sıkıldım. Bu hâl bir anda gelmedi. Sessizce yerleşti. Günler birbirine benzerken,…

Dünya, hiçbir meseleyi dert edecek kadar önemli değil esasında.Bunu söylemek kolay, yaşamak zor. Çünkü insan, çoğu zaman dünyanın değil; kendi zihninin ağırlığı altında eziliyor. Bir noktada fark ediyorsun hayat, sandığımız kadar dramatik bir sahne değil. Biz onu dramatize ediyoruz. Başımıza gelenleri, kaçırdıklarımızı, geç kalmışlıklarımızı, “öyle olsaydı”ları… Hepsini büyütüp kendimize yük yapıyoruz. Oysa dünya, senin bir…

Travma artık bir kimlik gibi taşınıyor. Bir zamanlar yaşanmış acılar, bugün karakterin bahanesine dönüşmüş durumda. Herkesin bir hikâyesi var. Ama herkesin hikâyesi, başkalarına zarar verme hakkı doğurmuyor. Bu çağın en büyük yanılgısı şu: “Ben böyleyim çünkü çok şey yaşadım.” Hayır. Sen böyle davranıyorsun çünkü böyle davranmayı seçiyorsun. Zor şeyler yaşamak seni otomatik olarak haklı yapmaz.…

Kabul edelim, sabah uyandığımızda güne harika bir enerjiyle başlarız ama daha öğle yemeği bile gelmeden o enerjinin tamamen sömürüldüğünü hissederiz. Genelde bunun sebebi hayatımızda ki o zor insanlardır. Hani vardır ya; her çözümde bir sorun bulan, sürekli şikayet eden, sizi suçlu hissettirmeyi bir sanat haline getiren ya da sadece varlığıyla bile ortamdaki oksijeni tüketen tipler……

Mitolojinin tozlu sayfalarında, ormanların derinliklerinde yankılanan trajik bir ses vardır; peri kızı Ekho’nun sesi. Tanrıça Hera tarafından cezalandırılan Ekho, artık kendi cümlelerini kuramaz hale gelmiş, sadece başkalarının söylediği son kelimeleri tekrarlamaya mahkum edilmiştir. Bu antik hikaye, aslında binlerce yıl öncesinden bugünün modern ilişkilerine tutulmuş en net aynadır. Pek çoğumuz, tıpkı Ekho gibi, sevdiğimiz insanın dünyasında…