Beni Harcayamazsın, Sadece Kaybedersin

“Harcamak” kelimesi garip bir hafiflik taşır. Sanki karşıdaki zaten sınırlıymış gibi. Sanki tüketilip yerine yenisi konabilecek bir şeymiş gibi. Oysa ben tüketilecek bir şey değildim. Bir ihtimal değildim. Geçici bir kolaylık hiç değildim.

Harcamak çoğu zaman değersizlikten değil, taşıyamamaktan doğar. Bir şeyi kaldırabilecek kapasite yoksa, o şey ağır gelir. Ağır gelen ise gereksiz sanılır. Oysa ağırlık her zaman yük değildir. Bazen derinliktir. Bazen seviye farkıdır. Bazen de insanın kendini aşması gereken bir eşiktir.

Varlığımı sıradan sandığında, aslında kendi algının sınırını çizmiş olursun. Çünkü katkı her zaman gösterişli değildir. Emek çoğu zaman sessizdir. Sabır bağırmaz. Derinlik göz almaz. Ama hepsi yerini çektiğinde bir şey eksilir. Ve o eksik, adı konulamayan bir boşluk gibi kalır.

Birini harcadığını düşünmek kolaydır. O an hafifletici gelir. “Onsuz da olur” demek insana güçlü hissettirir. Fakat zaman en dürüst ölçüdür. Zaman geçtiğinde geriye kalan şey konfor değilse, insan ister istemez geriye dönüp bakar. Ve bakıldığında görülen şey çoğu zaman karşıdakinin yetersizliği değil, kendi aceleciliğidir.

Harcamak bir tercihtir. Kaybetmek ise sonuçtur. Tercih anında haklılık hissi vardır. Sonuçta ise sessiz bir fark ediş. Çünkü bazı şeyler yokluğunda anlaşılır. Varlığı alışkanlık gibi görünen şeyler, çekildiğinde dengenin ne kadar kırılgan olduğunu gösterir.

Ben bir boşluk doldurmuyordum. Çıtayı yükseltiyordum. Bu herkes için konforlu değildir. Çıta yükseldiğinde ya yükselirsin ya da geri çekilirsin. Geri çekilmeyi seçen biri, çoğu zaman bunu “harcamak” gibi adlandırır. Böylece kendi geri adımını, karşıdakinin değersizliğiyle açıklayabilir.

Ama gerçek değişmez. Ben eksilmedim. Beni gözden çıkarmak beni küçültmez. Sadece ben olmayan bir düzene alışmayı seçersin. O düzen daha kolay olabilir. Daha yüzeysel olabilir. Daha az zorlayıcı olabilir. Ama aynı zamanda daha dar olur.

Çünkü bazı varlıklar alan açar. Bazıları büyütür. Bazıları ise aynadır. Aynayı kırmak yüzü değiştirmez.

Ben harcanmadım. Yerimdeyim. Değerim, birinin onu fark edip etmemesiyle artmaz ya da azalmaz. Eğer bir gün eksik olanın ne olduğunu tarif edemediğin bir an yaşarsan, bil ki o eksik bir boşluk değil, bir seviyedir.

Beni harcayamazsın. Sadece neyi kaybettiğini geç fark edersin.