Kategori: Uncategorized

Kabul edelim, sabah uyandığımızda güne harika bir enerjiyle başlarız ama daha öğle yemeği bile gelmeden o enerjinin tamamen sömürüldüğünü hissederiz. Genelde bunun sebebi hayatımızda ki o zor insanlardır. Hani vardır ya; her çözümde bir sorun bulan, sürekli şikayet eden, sizi suçlu hissettirmeyi bir sanat haline getiren ya da sadece varlığıyla bile ortamdaki oksijeni tüketen tipler……

Mitolojinin tozlu sayfalarında, ormanların derinliklerinde yankılanan trajik bir ses vardır; peri kızı Ekho’nun sesi. Tanrıça Hera tarafından cezalandırılan Ekho, artık kendi cümlelerini kuramaz hale gelmiş, sadece başkalarının söylediği son kelimeleri tekrarlamaya mahkum edilmiştir. Bu antik hikaye, aslında binlerce yıl öncesinden bugünün modern ilişkilerine tutulmuş en net aynadır. Pek çoğumuz, tıpkı Ekho gibi, sevdiğimiz insanın dünyasında…

Kalabalık bir arkadaş grubunun ortasında, kahkahalar havada uçuşurken bile o garip boşluk hissinin gelip göğsünün ortasına oturduğu oluyor mu? Ya da cuma akşamını evde tek başına geçireceğini öğrendiğinde içini hafif bir “terk edilmişlik” korkusu kaplıyor mu? Eğer cevabın evetse, yalnız değilsin ama muhtemelen çok önemli bir ayrımı kaçırıyorsun: Yalnızlık ve tek başınalık arasındaki o devasa…

Hayatımız boyunca fark etmeden iki farklı kimlik inşa ederiz. Birincisi; dış dünyaya sunduğumuz, onaylanmak ve sevilmek için özenle süslediğimiz vitrinimiz. Diğeri ise sadece kendimizle baş başa kaldığımızda hissettiğimiz, bazen itiraf etmekten bile çekindiğimiz o en saf halimiz. Psikolojide “Sahte Kendilik” olarak adlandırılan o dış kabuk, aslında bizi korumak için oradadır; ancak zamanla genişlemek yerine ruhumuzu…

Kaybettiğini sandığın şey çoğu zaman bir insan değildir. Kaybolan, o insana yüklediğin anlamdır. İnsanlar gitmez; şartlar değiştiğinde gerçek hâllerine geçer. Maskeler, sürdürülemediği anda düşer. Birçok insan saygıyı sessizlikle karıştırır. Sen sustuğun sürece sorun yoktur. Uyum sağladığın, idare ettiğin, kendini geri çektiğin sürece her şey normal görünür. Ne zaman soru sormaya, itiraz etmeye, sınır koymaya başlarsın;…

Bazı şeyler gerçekten sana yapıldı; haksızlığa uğradın, görmezden gelindin, yanlış anlaşıldın ve bunlar tartışmaya açık değil. Ama insan bir noktada şunu fark eder: yaşadıklarının ağırlığı değil yoran, o ağırlığı ne kadar süredir taşıdığındır. İşte burası rahatsız eder. Çünkü sorumluluk başkasından sana geçer.  Kimse kimseyi bir anda harcamaz; bu işler aceleyle olmaz, önce sınırlarını zorlar. Sonra…

Modern insanın en büyük yanılgısı, hayatın bir gün “gerçekten başlayacağı” inancıdır. Bu inanç, bizi bugünden koparıp sonsuz bir ertelenişe sürükler. Gerçeğin ağırlığıyla yüzleşmekten korktukça, kendi yaşamımızdan çekilip başkalarının hikâyesinin izleyicisi oluruz. Bir başkasının acısını, başarısını, arayışını seyretmek; kendi adımımızı atmaktan daha kolay gelir ve böylece görünmez bir tribünde oturup yedek hayatlarla avunan sessiz seyircilere dönüşürüz.…

Gerçeği görmek pasif bir aydınlanma değil; aktif bir cesarettir. Devam etme ihtimali varken “hayır” demek, insanın kendi sezgisine sadakatinin en keskin hâlidir. Kendini kandırmayı bırakıp içindeki sesi duyduğun andır. Fakat hakikat çoğu zaman önce acıyı getirir. Bir gerçek ortaya çıktığında, onunla birlikte birçok hayal de dağılır. Artık bildiğini geri itemezsin; kapattığın kapı çoktan aralanmıştır. O…