Sen Tutunamadın Ama Ben Tutunacağım

Ağlamaklı gördün yine gözlerimi.

Annemle kavga ettim yine, her zamanki gibi. Kendimi kabul ettiremiyorum, yine… Ağlamaktan yorulup, arada baktığım aynadaki fotoğrafımızdan çevirdim gözlerimi. Kitaplıktaki Chicago resmine ilişti. Güzel bir tren resmi… Orada hayal ettim bizi.

Hatırlıyorum; illa ağlayacaksam dizlerinde ağlatırdın beni. Çok özlüyorum seni. Bilirsin, böyle anlarda hırslanıyorum. Acı bir ateş gibi körükler beni. Aynadaki fotoğrafımıza dönüyorum, “Merak etme Tuna, ben bu hayata tutunacağım” diyorum.

Sen tutunamadın… Ama ben tutunacağım. Hem de ikimizin yerine. Ben yaşayacağım ki sen de benimle yaşa. Ben başaracağım ki sen de başar.

Bir gün benim de bedenim bir ceset olup toprağa dönüşünceye kadar sen de benimle yaşayacaksın. Çünkü hatrı bir ömür olan bir dostluk bıraktın bana.

⸻

Bu yazı Tuna’ya…

Aynamda, tren resminde, Chicago’da, hayatımda.